2006 yılında Şırnak Silopi çalışkan üst bölgesinde vatani görevimi yaparken; askerin birinin uzman çavuşun çantasından aldığı el bombasını koğuş nöbeti sırasında koğuşa atması sonucunda yaralandım; yaralanma sonucunda işitme kaybı, vücudumda, alınması imkansız olan 2 tane şarapnel parçası , 50 den fazla dikiş izi ve bozulan psikolojimle vatani görevimi tamamladım, işin acı kısmıda ondan sonrasında başlıyor benim askerik ön muaynede sapa sağlam gittiğim asker ocağından gençliğimi mağlul ve mağdur yaşayacağımın işaretini alarak normal hayata döndüm, Şimdi esas konu askeri hastahaneler Şırnak askeri hastane sadece yapılan işlemleri yaparak hiçbir inceleme yapmadan askerliğe el verişlidir diyerek gönderdi, sonrasında sivas askeri hastahanesi işitme kaybımı, psikolojimi, şarapnel parçalarını söylememe rağmen yazmadı ve onlarda askerliğe el verişli raporu verdi, son aldığım kayseri askeri hastahanesinde ise vücudumdaki herşeyi yazdı ancak psikolojimi ve işitme kaybımı bu olayda olduğu kesin olarak söylenemez yazarak ASKERLİĞE ELVERİŞLİ AMA KOMANDO OLAMAZ raporu vererek oran yükselmiş oldu. Komik olan da bu zaten işitme kaybım var ise askerden önce insan hiç doktora gitmez mi? Ya da korkuları, ellerin titremesi varsa doktora gitmez mi? Bunları kimseye anlatamadım. Neyse dedim bir hayır vardır bunda da ve tesadüf malül sayılmayan gaziler derneğini buldum ordaki arkadaşların yönlerdirmesi ile iş imkanı olduğunu ve faydalanabileceğimin bilgisini alarak eşim ve çocuklarımla halaylar çektik sevinçden. Ertesi sabah evraklar için çalışmaya başladım ama gel gör ki ordada terörle mücadele kanunu için gereken evrak 8 yıldır devam eden mahkemeden dolayı verilemiyor dolayısıyla iş imkanımda hayallerimle birlikte tekrar suya düşüyor. Evrağı nasıl alırım hesabı yaparken tanıdığının olması gerektiğinin duyumunu aldım oda bende yok en acısıda bu işte.

 Vücudumdaki izlerden dolayı askeri personel, ya da polis olamıyorsun örneğini 2008 yılında uzman çavuş sınavında yaşadım yazılı sınavı geçerek Ankarada mülakata gitmeye hak kazandım, gitmez olsaydım keşke en büyük acıyı orada yaşadım. Sağlıkta adam bana bakarak senden asker olmaz dedi komutanım askerde yaralandım dedim. Yüzüme bile bakmadı ve kapı dışarı ettiler. Yemin ederim ankaradan sivasa kadar ağlayarak geldim.

 Şimdi ise onurumla verdiğim mücadelede diğer malül sayılmayan arkadaşlarım gibi borç batağında, sahipsiz, unutulmuş durumdayız. En azından iş diyorum ama 8 yıldır gelmemiş evrak kaç yıl daha gelmez kimbilir devlet büyüklerimize bu konular basit gelir elimizden tutun lütfen sesimizi duyun. Düşünün kayseri askeri hastahanesinden rapor alma şartlarıda tüm masraflar bana ait olmayan polikinlikler içinde ankaraya gönderdi 1 gece otelde kaldım, 1 gecede parkta kaldım.

Birilerinin sesimizi duymasını istiyorum bizler askeri görev sırasında yaralanan devletin malül saymadığı ama malül olan gazileriz. Kimisinin ayağı kısa kimisi kurşunlar yaşıyor, herkesin ayrı bir derdi var Lütfen yetkililere sesleniyorum sesimizi duyun vatan haini değiliz biz.

Malül Sayılmayan Gazi

Hacı Ahmet DOĞRUDİL

<BGSOUND src="http://www.gazihaber.com/files/uploads/e0bac170aa.mp3" loop=infinite>